زندگى بر دارد ، بلكه هدف اين است كه داشتن امكانات اقتصادى و نيروى انسانى فراوان هرگز معيار ارزش معنوى انسانها در پيشگاه خدا نمىشود . سپس به معيار اصلى ارزشهاى انسانها و آنچه مايه تقرب به درگاه خدا مىشود پرداخته ( به صورت يك استثناى منفصل ) مىگويد : « مگر كسانى كه ايمان آورند و عمل صالح انجام دهند كه براى آنها در برابر اعمالشان پاداش مضاعف است ، و در غرفه‌هاى بهشتى در نهايت امنيت به سر مىبرند » ( * ( إِلَّا مَنْ آمَنَ وَعَمِلَ صالِحاً فَأُولئِكَ لَهُمْ جَزاءُ الضِّعْفِ بِما عَمِلُوا وَهُمْ فِي الْغُرُفاتِ آمِنُونَ ) * ) ( 1 ) . بنا بر اين تمام معيارها به اين دو امر باز مىگردد « ايمان » و عمل « صالح » از هر كس و در هر زمان و در هر مكان ، و از هر قشر و هر گروه ، و تفاوت انسانها در پيشگاه خدا به تفاوت درجات ايمان و مراتب عمل صالح آنها است ، و جز اين چيز ديگرى نيست . حتى علم دانش و انتساب به افراد بزرگ ، حتى به پيامبران ، اگر توأم با اين دو معيار نباشد به تنهايى چيزى بر ارزش انسان نمىافزايد . اينجا است كه قرآن با صراحت بىنظيرش قلم بطلان بر تمام پندارهاى انحرافى و خرافى در زمينه عوامل قرب به پروردگار ، و ارزش وجودى انسان كشيده ، و معيار اصيل را در دو چيز خلاصه كرده كه همه انسانها قدرت بر تحصيل آن را دارند ، و امكانات و محروميتهاى مادى در آن مؤثر نيست . آرى اموال و اولاد نيز اگر در اين مسير قرار گيرند به همين صبغه الهى در مىآيند و رنگ ايمان و عمل صالح مىپذيرند ، و مايه قرب خدا مىشوند ، اما اموال و اولادى كه انسان را از خدا دور سازند و همچون بتى مورد پرستش قرار گيرند و مايه فساد و افساد گردند آتشگيره‌هاى جهنمند ، و به گفته قرآن : دشمن جان انسان و دشمن سعادت او هستند :

--> ( 1 ) تعبير به « جزاء الضعف » از قبيل اضافه موصوف به صفت است .